Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Ῥαψωδία Α (33-42)

Ὥς ἔφατ’, ἔδεισεν δ’ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ΄
βῆ δ’ ἀκέων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης΄
πολλὰ δ’ ἔπειτ’ ἀπάνευθε κιὼν ἠρᾶθ’ γεραιὸς 35
Ἀπόλλωνι ἄνακτι, τὸν ἠΰκομος τέκε Λητώ΄
κλῦθί μευ, ἀργυρότοξ’, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας
Κίλλαν τε ζαθέην Τενέδοιό τε ἶφι ἀνάσσεις,
Σμινθεῦ, εἴ ποτέ τοι χαρίεντ’ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,
εἴ δή ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί’ ἔκηα 40
ταύρων ἠδ’ αἰγῶν, τόδε μοι κρήηνον ἐέλδωρ΄
τείσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσιν.”

Ἀπόδοση
Ἔτσι εἶπε, φοβήθηκε δὲ ὁ γέρων καὶ ἐπείσθηκε στὸν μῦθο΄
βάδισε δὲ σιωπηλὸς στὴν ἀκτὴ τῆς πολυφλοίσβητης θαλάσσης΄
πολλὰ δ᾿ ἔπειτα μακριὰ πορευόμενος προσευχήθηκε ὁ γεραιὸς 35
στὸν Ἀπόλλωνα ἄνακτα, ποὺ ἡ εὔκομος ἔτεκε Λητώ΄
”ἄκουσέ με, ἀργυρότοξε, ὅπου τὴν Χρύση προστατεὺεις
καὶ στὴν Κίλλα τὴν ζάθεη καὶ στὴν Τένεδο ἰσχυρὰ ἀνάσσεις,
Σμινθεῦ, ἄν ποτὲ γιὰ σένα ἐπὶ ἐπίχαρι ναὸ ὀροφὴ ἔβαλα,
ἢ ἂν ποτὲ γιὰ σὲνα παχὺς μηροὺς ἔκαψα 40
ταύρων καὶ αἰγῶν, αὐτὴν ἐδῶ σὲ μένα
ἐκπλήρωσε τὴν ἐπιθυμία΄
νὰ πληρώσουν οἱ Δαναοὶ τὰ δικά μου δάκρυα μὲ τὰ δικά σου βέλη.”

Δεν υπάρχουν σχόλια: